ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ സൈനിക ബന്ധത്തിന്റെ ആഴവും ഭാവിയും

ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തം കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കിക്കൊണ്ട് അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ കൈമാറ്റം, സംയുക്ത ഗവേഷണം, അത്യാധുനിക ആയുധ ഉൽപ്പാദനം എന്നിവ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള പുതിയ പ്രതിരോധ റോഡ്‌മാപ്പിന് ഇരുരാജ്യങ്ങളും രൂപം നൽകിയിരിക്കുകയാണ്.

ആഗോള രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങളും പ്രാദേശിക സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളികളും അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തം പുതിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയാണ്. മിസൈലുകൾ, ആളില്ലാ വിമാനങ്ങൾ (UAS), അത്യാധുനിക സെൻസറുകൾ, ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധമുറകൾ, ബാറ്റിൽഫീൽഡ് നെറ്റ് വർക്കിങ് ടെക്നോളജീസ് എന്നിവയിലുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ അസാധാരണമായ വൈദഗ്ധ്യം ഇന്ത്യയുടെ സൈനിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതിൽ സുപ്രധാന പങ്കാളിയായി അവരെ മാറ്റുന്നു. ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ‘പ്രത്യേക തന്ത്രപ്രധാന പങ്കാളിത്തം’ (India-Israel Special Strategic Partnership) കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കിക്കൊണ്ട് അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ കൈമാറ്റം, സംയുക്ത വികസന പദ്ധതികൾ, അത്യാധുനിക ആയുധ ഉൽപ്പാദനം എന്നിവ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള പുതിയ പ്രതിരോധ റോഡ്‌മാപ്പിന് ഇരുരാജ്യങ്ങളും രൂപം നൽകിയിരിക്കുകയാണ്.

ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തം ശക്തമാക്കും

ഈ തന്ത്രപരമായ ശ്രമങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ വേഗത പകരുന്നതിനായി, അടുത്തിടെ ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ (IMoD) ഡയറക്ടർ ജനറലും റിട്ടേഡ് മേജർ ജനറലുമായ അമീർ ബരാം ന്യൂഡൽഹിയിൽ എത്തിച്ചേരുകയും പ്രതിരോധ മന്ത്രി രാജ്‌നാഥ് സിംഗുമായി നിർണായകമായ കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തം കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുമെന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ ഉറപ്പ് അമീർ ബരാം ഈ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ വ്യക്തമാക്കി. തുടർന്ന്, തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ പദവിയിലുള്ള വ്യക്തിയായ പ്രതിരോധ സെക്രട്ടറി രാജേഷ് കുമാർ സിംഗുമായും അദ്ദേഹം വിശദമായ ചർച്ചകൾ നടത്തി. സാങ്കേതികവിദ്യ പങ്കുവെക്കൽ, സംയുക്ത സൈനിക സാമഗ്രികളുടെ വികസനം, ഇരുരാജ്യങ്ങളിലെയും പ്രതിരോധ വ്യവസായങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടുത്ത വ്യവസായ സഹകരണം എന്നിവയായിരുന്നു ഈ ചർച്ചകളിലെ പ്രധാന അജണ്ടകൾ.

ഈ സന്ദർശനത്തെക്കുറിച്ച് ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയം പുറപ്പെടുവിച്ച ഔദ്യോഗിക പ്രസ്താവനയിൽ, അമീർ ബരാമിന്റെ ഡൽഹി സന്ദർശനം തങ്ങളുടെ വിദേശനയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നതിനും ഇസ്രായേലിന്റെ സ്വന്തം പ്രതിരോധ വ്യവസായത്തെയും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും ബലപ്പെടുത്തുന്നതിനുമുള്ള തന്ത്രപരമായ പ്രതിരോധ കയറ്റുമതി വിപുലീകരണ നയത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. ഏഷ്യയിലെ തന്ത്രപ്രധാനമായ പങ്കാളിത്തം വിപുലീകരിക്കാനും മേഖലയിലെ പ്രധാന രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള സഹകരണം ആഴത്തിലാക്കാനുമുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ വിപുലമായ ശ്രമങ്ങളുടെ ഭാഗമായാണ് ഈ സന്ദർശനം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.

ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ ‘ആത്മനിർഭർ ഭാരത്‘ സംരംഭത്തിന് കീഴിൽ ആഭ്യന്തര പ്രതിരോധ ഉൽപ്പാദനം അതിവേഗത്തിലാക്കാനും, അതേസമയം തന്നെ നിലവിലുള്ള പ്രാദേശിക സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളികൾക്ക് മറുപടിയായി തങ്ങളുടെ സായുധ സേനയെ ആധുനികവൽക്കരിക്കാനും തീവ്രശ്രമം നടത്തുന്ന പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയ മേധാവിയുടെ ഈ ഡൽഹി സന്ദർശനം നടക്കുന്നത് എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. 2026ന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ഇറാനുമായി യുഎസ്-ഇസ്രായേൽ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ടെൽ അവീവിലേക്ക് നടത്തിയ ചരിത്രപരമായ സന്ദർശന വേളയിൽ ഒപ്പുവെച്ച സംയുക്ത ധാരണാപത്രത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള തുടർച്ചയായാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള ചർച്ചകൾ നടക്കുന്നത്. ഈ കരാർ വ്യവസായ സഹകരണം, സംയുക്ത ആസൂത്രണം, സംയുക്ത സൈനിക പരിശീലനം, ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണങ്ങൾ, സാങ്കേതിക നവീകരണം, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് (AI), സൈബർ സുരക്ഷ, അത്യാധുനിക സൈനിക സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ സംയുക്ത വികസനവും സഹ-ഉൽപ്പാദനവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിപുലമായ മേഖലകളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

എന്താണ് ‘മോഡുലാർ ഇന്റഗ്രേഷൻ’ തന്ത്രം?

ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത ‘മോഡുലാർ ഇന്റഗ്രേഷൻ’ (Modular Integration) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന സാങ്കേതിക തന്ത്രമാണ്. ലോകത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം ആയുധ കയറ്റുമതി രാജ്യങ്ങളും വൻകിട ടാങ്കുകളോ യുദ്ധവിമാനങ്ങളോ വലിയ യുദ്ധക്കപ്പലുകളോ നേരിട്ട് വിൽക്കുന്നതിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ, ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രതിരോധ വ്യവസായം അത്തരം ഭാരമേറിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളുടെ നിർമ്മാണത്തിന് ചുറ്റുമല്ല കെട്ടിപ്പടുത്തിരിക്കുന്നത്. പകരം, നിലവിലുള്ള ഏത് സൈനിക പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളിലേക്കും എളുപ്പത്തിൽ ഘടിപ്പിക്കാനും അവയുടെ പ്രവർത്തനക്ഷമത വർദ്ധിപ്പിക്കാനും സാധിക്കുന്ന റഡാറുകൾ, സീക്കറുകൾ, അത്യാധുനിക സെൻസറുകൾ, ഇലക്ട്രോണിക് വാർഫെയർ (EW) സ്യൂട്ടുകൾ, പ്രിസിഷൻ ഗൈഡൻസ് കിറ്റുകൾ, മിസൈൽ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ എന്നിവ നൽകുന്നതിലാണ് ഇസ്രായേൽ വൈദഗ്ധ്യം നേടിയിട്ടുള്ളത്.

ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള മാതൃക ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അങ്ങേയറ്റം ആകർഷകമാണ്. കാരണം ഇന്ത്യൻ സായുധ സേന നിലവിൽ റഷ്യൻ നിർമ്മിതവും, പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയതും തദ്ദേശീയമായി വികസിപ്പിച്ചതുമായ വ്യത്യസ്ത പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളുടെയും ഉപകരണങ്ങളുടെയും സങ്കീർണമായ മിശ്രിതമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഈ വ്യത്യസ്ത സംവിധാനങ്ങളിലേക്ക് ഇസ്രായേലിന്റെ ഫോഴ്സ് മൾട്ടിപ്ലയർ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ എളുപ്പത്തിൽ സംയോജിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. വളരെ വലിയ തുക ചിലവഴിച്ച് പുതിയ യുദ്ധവിമാനങ്ങളോ കപ്പലുകളോ വാങ്ങി പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ പൂർണ്ണമായി മാറ്റാതെ തന്നെ, നിലവിലുള്ള പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ ആധുനികവൽക്കരിക്കാൻ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഇന്ത്യയെ സഹായിക്കുന്നു. ഇതിനൊപ്പം ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന് പ്രാദേശികമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾക്കുള്ള അസാധാരണ ശേഷി കൂടി ചേരുമ്പോൾ, ഈ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ശക്തമായ സൈനിക ശേഷിയാണ് രാജ്യത്തിന് സമ്മാനിക്കുന്നത്.

മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും

ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തത്തിൽ മിസൈൽ സഹകരണത്തിനാണ് ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ചരിത്രമുള്ളത്. 1990കളിൽ ഇന്ത്യൻ നാവികസേനയ്ക്കായി ‘ബരാക്-1’ (Barak-1) നേവൽ എയർ ഡിഫൻസ് മിസൈൽ വാങ്ങിക്കൊണ്ടാണ് ഈ സഹകരണം ആരംഭിച്ചത്. ഈ പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ള വിജയകരമായ വളർച്ചയാണ് പിന്നീട് ഇന്ത്യയുടെ ഡിഫൻസ് റിസർച്ച് ആൻഡ് ഡെവലപ്‌മെന്റ് ഓർഗനൈസേഷനും (DRDO) ഇസ്രായേൽ എയ്‌റോസ്‌പേസ് ഇൻഡസ്ട്രീസും (IAI) ചേർന്ന് ‘ബരാക്-8’ മിസൈൽ സംവിധാനം സംയുക്തമായി വികസിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചത്. ഇന്ന്, ബരാക്-1, ബരാക്-8 മിസൈലുകളുടെ വിവിധ പതിപ്പുകൾ ഇന്ത്യൻ നാവികസേനയുടെ യുദ്ധക്കപ്പലുകളിൽ സുപ്രധാന പ്രതിരോധ കവചമൊരുക്കുന്നുണ്ട്. ശത്രുവിന്റെ യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ, ഡ്രോണുകൾ, മിസൈൽ ഭീഷണികൾ എന്നിവയ്‌ക്കെതിരെ പല തലങ്ങളിലുള്ള സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കാൻ ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയും കരസേനയും ഈ മിസൈൽ സംവിധാനം വിന്യസിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇതിന് പുറമേ, വ്യോമസേനയുടെ പക്കലുള്ള ‘സ്പൈഡർ’ (SPYDER) ക്വിക്ക് റിയാക്ഷൻ ഉപരിതല-വ്യോമ മിസൈൽ സംവിധാനവും ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ആസ്തികളെ ആകാശ ആക്രമണങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഈ സംവിധാനത്തിൽ ‘ഡെർബി’ (Derby) മിസൈലുകളും ‘പൈത്തൺ’ (Python) ക്ലാസ് ഇൻഫ്രാറെഡ് ഇന്റർസെപ്റ്ററുകളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇത് ഇന്ത്യയ്ക്ക് മൊബൈൽ കോൺഫിഗറേഷനിൽ അതിവേഗ പോയിന്റ്-ഡിഫൻസ് ശേഷി നൽകുന്നു. വ്യോമാക്രമണ രംഗത്ത്, ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ തദ്ദേശീയ യുദ്ധവിമാനമായ തേജസിൽ (Tejas LCA) ഡെർബി മിസൈലുകൾ ഘടിപ്പിച്ചതിലൂടെ വിഷ്വൽ റേഞ്ചിന് അപ്പുറമുള്ള ലക്ഷ്യങ്ങളെ തകർക്കാനുള്ള ശേഷി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

അടുത്ത കാലത്തായി, ദീർഘദൂരത്തേക്ക് കൃത്യതയാർന്ന ആക്രമണങ്ങൾ നടത്താൻ ശേഷിയുള്ള നിരവധി ആയുധങ്ങളും ഇസ്രായേൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ റാഫേൽ (Rafael) കമ്പനി നിർമ്മിച്ച ‘സ്പൈസ്’ (SPICE) ഗൈഡൻസ് കിറ്റുകൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇവ സാധാരണ ബോംബുകളെ ഉപഗ്രഹ-ക്യാമറ സഹായത്തോടെ കൃത്യമായി ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് പതിക്കുന്ന അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു. ശത്രുവിന്റെ ശക്തമായ പ്രതിരോധ വ്യൂഹങ്ങളെ വളരെ ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ തകർക്കാൻ ശേഷിയുള്ള സ്റ്റാൻഡ്-ഓഫ് സ്ട്രൈക്ക് സിസ്റ്റങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. അടുത്തിടെ നടന്ന ‘ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ’ (Operation Sindoor) ഉൾപ്പെടെയുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ സൈനിക നീക്കങ്ങളിൽ ഇത്തരം പ്രിസിഷൻ ഗൈഡഡ് ആയുധങ്ങൾ ഇന്ത്യ ഉപയോഗിച്ചതായാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ഡ്രോൺ പങ്കാളിത്തവും ആളില്ലാ വിമാനങ്ങളും

ഇന്ത്യയുടെ ഡ്രോൺ ശൃംഖലയിലാണ് ഇസ്രായേലിന്റെ സ്വാധീനം ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രകടമായി കാണുന്നത്. 1990ക​ന്റ മുതൽ പാകിസ്താൻ അതിർത്തിയിലെ നിയന്ത്രണ രേഖയിലും (LoC), ചൈന അതിർത്തിയിലെ യഥാർത്ഥ നിയന്ത്രണ രേഖയിലും (LAC) സുപ്രധാനമായ രഹസ്യാന്വേഷണം, നിരീക്ഷണം, നിരീക്ഷണ വിവരശേഖരണം എന്നിവയ്ക്കായി ഇന്ത്യ ഇസ്രായേലിന്റെ ‘ഹെറോൺ’ (Heron), ‘സെർച്ചർ’ (Searcher) ഡ്രോണുകളെയാണ് പ്രധാനമായും ആശ്രയിക്കുന്നത്. കാലക്രമേണ, ഉപഗ്രഹ ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങളും അത്യാധുനിക പേലോഡുകളും ഘടിപ്പിച്ചു നവീകരിച്ച ഈ ഡ്രോണുകളുടെ പ്രവർത്തന പരിധിയും നിരീക്ഷണ ശേഷിയും ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചു. ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന്റെ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളും വ്യത്യസ്ത ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഇവ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.

കേവലം നിരീക്ഷണ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മാത്രമായി ഡ്രോണുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്നും ശത്രുവിനെ കൃത്യമായി ആക്രമിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഡ്രോൺ സാങ്കേതികവിദ്യയിലേക്ക് ഇന്ത്യ മാറിയതിന് പിന്നിലും ഇസ്രായേൽ പങ്കാളിത്തമുണ്ട്. ഇസ്രായേൽ എയ്‌റോസ്‌പേസ് ഇൻഡസ്ട്രീസ് വികസിപ്പിച്ച ‘ഹാരോപ്പ്’ (Harop) ലോയിറ്ററിംഗ് മ്യൂണിഷൻ ഇതിന് മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ഒരേ സമയം നിരീക്ഷണവും ആക്രമണവും നടത്താൻ ശേഷിയുള്ളതാണ് ഈ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം. പലപ്പോഴും ‘കാമികാസി ഡ്രോൺ’ (Kamikaze Drone) അല്ലെങ്കിൽ ‘ആത്മഹത്യാ ഡ്രോൺ’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഹാരോപ്പ്, ശത്രു മേഖലയ്ക്ക് മുകളിൽ മണിക്കൂറുകളോളം പറന്നുനടന്ന് നിരീക്ഷണം നടത്തുകയും, ലക്ഷ്യം കാണുന്ന നിമിഷം ശത്രുവിന്റെ റഡാറുകളിലേക്കോ വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളിലേക്കോ സ്വയം ഇടിച്ചിറങ്ങി തകരുകയും ചെയ്യുന്നു. സാധാരണ ഡ്രോണുകൾ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് മറ്റ് ആക്രമണ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ, ഹാരോപ്പ് സെൻസറിനെയും ഷൂട്ടറെയും ഒരൊറ്റ ആയുധ സംവിധാനത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നു. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ ശത്രു വ്യോമ പ്രതിരോധത്തെ തകർക്കുന്ന യുദ്ധതന്ത്രങ്ങൾക്ക് വലിയ കരുത്ത് പകരുന്നു.

സൈബർ, സ്പേസ് സാങ്കേതികവിദ്യ

മിസൈലുകൾക്കും ഡ്രോണുകൾക്കും അപ്പുറം ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സഹകരണം ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ മേഖലയുടെ എല്ലാ തലങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയുടെ പക്കലുള്ള മൂന്ന് ‘ഫാൽക്കൺ’ (Phalcon) എയർബോൺ ഏർലി വാണിംഗ് ആൻഡ് കൺട്രോൾ (AEW&C) വിമാനങ്ങൾ ഇതിന് വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. റഷ്യൻ നിർമ്മിത ഇല്യൂഷിൻ Il-76 (Ilyushin Il-76) വിമാനങ്ങളിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ അത്യാധുനിക ‘AESA’ റഡാർ സംവിധാനങ്ങൾ ഘടിപ്പിച്ചാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ, നിലത്തുനിന്നുള്ള റഡാറുകൾ, വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയെ ഒരൊറ്റ ശൃംഖലയായി ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തത്സമയ വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ ഈ വിമാനങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുന്നു. ‘ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ’ പോലുള്ള വ്യോമസേനാ നീക്കങ്ങളിൽ തത്സമയ സാഹചര്യങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്നതിനും ദൗത്യങ്ങൾ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിനും ഇവ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.

ഇന്ത്യൻ അതിർത്തികളിൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള സ്മാർട്ട് ഫെൻസിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ, സെൻസർ ശൃംഖലകൾ, അത്യാധുനിക തെർമൽ ഇമേജറുകൾ, ബോർഡർ സർവേയലൻസ് ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവയിലെല്ലാം ഇസ്രായേൽ സാങ്കേതികവിദ്യ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന്റെ ചെറുകിട ആയുധങ്ങളിൽ പോലും ഈ സ്വാധീനം കാണാം. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യൻ ആർമി ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘താവോർ’ (Tavor) അസോൾട്ട് റൈഫിളുകൾ, ‘ഗാലിൽ’ (Galil) സ്നൈപ്പർ റൈഫിളുകൾ, സ്പൈക്ക് ആന്റി ടാങ്ക് ഗൈഡഡ് മിസൈലുകൾ, ‘നേഗേവ് NG-7’ (Negev NG-7) ലൈറ്റ് മെഷീൻ ഗണ്ണുകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇസ്രായേൽ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തവയാണ്. ഇതിൽ നേഗേവ് NG-7 ലൈറ്റ് മെഷീൻ ഗണ്ണുകളുടെ നിർമ്മാണം ഇപ്പോൾ ‘പിഎൽആർ സിസ്റ്റംസ്’ (PLR Systems) വഴി ഇന്ത്യയിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഇസ്രായേൽ വെപ്പൺ ഇൻഡസ്ട്രീസുമായി (IWI) ചേർന്ന് പഞ്ച് ലോയ്ഡ് രക്ഷാ സിസ്റ്റംസ് ആയി ആരംഭിച്ച ഈ സംരംഭം ഇപ്പോൾ അദാനി ഗ്രൂപ്പിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. മധ്യപ്രദേശിലെ ഗ്വാളിയോറിനടുത്തുള്ള മാലൻപൂർ ഫാക്ടറിയിലാണ് നിലവിൽ ഈ ആയുധങ്ങൾ തദ്ദേശീയമായി നിർമ്മിക്കുന്നത്.

ബഹിരാകാശ രംഗത്തും ഈ കൂട്ടുകെട്ട് ശക്തമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ‘റിസാറ്റ്-2’ (RISAT-2) റീക്കണൈസൻസ് ഉപഗ്രഹത്തിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ റഡാർ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഏത് കാലാവസ്ഥയിലും രാവും പകലും ഒരുപോലെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാണ്. 2008ലെ മുംബൈ ഭീകരാക്രമണത്തിന് ശേഷം അതിർത്തികളും തീരപ്രദേശങ്ങളും തന്ത്രപ്രധാനമായ ലക്ഷ്യങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനായി ഈ പ്രോഗ്രാം വേഗത്തിൽ നടപ്പിലാക്കുകയായിരുന്നു.

വിവാദങ്ങളും അത്യാധുനിക ആഭ്യന്തര നിർമ്മാണവും

പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തം സൈബർ-രഹസ്യാന്വേഷണ സാങ്കേതികവിദ്യകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ഏറ്റവും വിവാദപരമായ ഒന്നാണ് ഇസ്രായേലിന്റെ എൻഎസ്ഒ (NSO) ഗ്രൂപ്പ് വികസിപ്പിച്ച ‘പെഗാസസ്’ (Pegasus) സ്പൈവെയർ. ഭീകരവാദ വിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും നിയമപാലനത്തിനുമായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത പെഗാസസ്, സ്മാർട്ട്ഫോണുകളിലേക്ക് രഹസ്യമായി കടന്നുകയറി വിവരങ്ങൾ ചോർത്താൻ ശേഷിയുള്ളതാണ്. ഇന്ത്യയിലെ പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ, മാധ്യമപ്രവർത്തകർ, അഭിഭാഷകർ, മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകർ എന്നിവരുടെ ഫോണുകൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ ഇത് ഉപയോഗിച്ചെന്ന ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നത് ഈ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ രഹസ്യാന്വേഷണ മാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചു. ഇത് കേവലം മിലിട്ടറി ഉപകരണങ്ങൾക്കപ്പുറം വിവരശേഖരണത്തിലും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര സുരക്ഷാ നിരീക്ഷണങ്ങളിലും ഈ പങ്കാളിത്തം എത്രത്തോളം നീളുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.

എന്നിരുന്നാലും, നിലവിൽ ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തം വെറും ഇറക്കുമതി എന്ന ഘട്ടത്തിൽ നിന്നും മാറി തദ്ദേശീയമായ സംയുക്ത നിർമ്മാണത്തിലേക്ക് അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഹൈദരാബാദിൽ അദാനി ഡിഫൻസ് ആൻഡ് എയ്‌റോസ്‌പേസ് ഇസ്രായേലിന്റെ എൽബിറ്റ് സിസ്റ്റംസുമായി (Elbit Systems) ചേർന്ന് നിർമ്മിക്കുന്ന ‘ഹെർമിസ് 900’ (Hermes 900) മീഡിയം-ആൾട്ടിറ്റ്യൂഡ് ലോംഗ്-എൻഡുറൻസ് യുദ്ധ ഡ്രോൺ ഇതിന് മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിൽ ഇത് ‘ദൃഷ്ടി-10 സ്റ്റാർലൈനർ’ (Drishti-10 Starliner) എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇസ്രായേലിന് പുറത്ത് ഈ ഡ്രോൺ നിർമ്മിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ പ്ലാന്റാണിത്, ഇത് ഇന്ത്യയുടെ തദ്ദേശീയ പ്രതിരോധ ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ വളർച്ചയെ കാണിക്കുന്നു.

ചരിത്രവഴികളും സോവിയറ്റ് തകർച്ചയും

ഇന്ത്യ-ഇസ്രായേൽ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്ത വേരുകൾ പലരും കരുതുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്. 1992ൽ മാത്രമാണ് ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിൽ ഔദ്യോഗികമായി നയതന്ത്ര ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചതെങ്കിലും, അതിനും എത്രയോ മുമ്പ് 1962ലെ ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധകാലത്ത് ഇസ്രായേൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് നിശബ്ദമായി സൈനിക സഹായം നൽകിയിരുന്നു. തുടർന്ന് 1965ലും 1971ലും പാകിസ്താനുമായി ഉണ്ടായ യുദ്ധങ്ങളിലും വെടിക്കോപ്പുകളും വിവിധ സൈനിക സാമഗ്രികളും നൽകി ഇസ്രായേൽ ഇന്ത്യയെ സഹായിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇരുഭാഗത്തുമുള്ള രാഷ്ട്രീയ താല്പര്യങ്ങളും നയതന്ത്രപരമായ കാരണങ്ങളും കണക്കിലെടുത്ത് ഈ ആദ്യകാല ഇടപാടുകളെല്ലാം പൊതുജന മധ്യത്തിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി മറച്ചുവെക്കുകയായിരുന്നു.

ഊർജ്ജ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി എണ്ണ സമ്പന്നമായ അറബ് രാജ്യങ്ങളെ വലിയതോതിൽ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നതിനാൽ, ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങളെയും വിദേശനയങ്ങളെയും ഇസ്രായേലുമായുള്ള സുരക്ഷാ ബന്ധങ്ങളുമായി ദശാബ്ദങ്ങളോളം സമഗ്രമായി തുലാസിൽ തൂക്കിനോക്കിയാണ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയത്. ഇസ്രായേലാകട്ടെ, ഡൽഹിയുമായുള്ള തങ്ങളുടെ സൈനിക സഹകരണത്തിന്റെ വ്യാപ്തി പുറംലോകം അറിയാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. തൽഫലമായി, ഇന്ന് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിരോധ ബന്ധങ്ങളിലൊന്നായി മാറിയ ഈ കൂട്ടുകെട്ട്, പരസ്യമാകുന്നതിന് എത്രയോ മുൻപ് തന്നെ വരികൾക്കിടയിലൂടെ അതീവ രഹസ്യമായാണ് വളർന്നുവന്നത്.

നേരിട്ടുള്ള വിമാന സർവീസുകൾ ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യൻ സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥർ സൈപ്രസ് വഴിയാണ് ഇസ്രായേലിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത്. ഈ യാത്രകളുടെ യാതൊരു തെളിവുകളും അവശേഷിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ഇന്ത്യൻ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ പാസ്‌പോർട്ടുകളിൽ മുദ്ര പതിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം പ്രത്യേക പേപ്പറുകളിലാണ് ഇസ്രായേൽ വിസകൾ നൽകിയിരുന്നത്. അറബ് രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധത്തെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ ഇന്ത്യ ഇത്തരം മുൻകരുതലുകൾ എടുക്കാൻ നിർബന്ധിതരാവുകയായിരുന്നു.

1984ൽ പ്രധാനമന്ത്രി ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ വധത്തിനു ശേഷം, പുതുതായി രൂപീകരിച്ച സ്പെഷ്യൽ പ്രൊട്ടക്ഷൻ ഗ്രൂപ്പ്, നാഷണൽ സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് (NSG) കമാൻഡോകൾക്ക് വിഐപി സുരക്ഷാ ആധുനികവൽക്കരണത്തിനായുള്ള പരിശീലനവും അത്യാധുനിക ഉപകരണങ്ങളും നൽകിയത് ഇസ്രായേൽ വിദഗ്ദ്ധരായിരുന്നു. ഈ ഉദ്യോഗസ്ഥരും സൈപ്രസ് വഴിയാണ് യാത്ര ചെയ്തത്. തുടർന്ന് പ്രധാനമന്ത്രി രാജീവ് ഗാന്ധിയുടെ സുരക്ഷാ സംവിധാനം ഒരുക്കുന്നതിലും ഇവർ പങ്കുവഹിച്ചു. ചില മാറ്റങ്ങളോടെ ഈ സുരക്ഷാ ഘടനയാണ് പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായി ഇപ്പോഴും പിന്തുടരുന്നത്.

1990കളുടെ തുടക്കത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ തകർന്നത് ഡൽഹിയുടെ ഇസ്രായേൽ ബന്ധത്തിൽ നിർണായക വഴിത്തിരിവായി മാറി. ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാന തന്ത്രപ്രധാന സഖ്യകക്ഷിയും ഏറ്റവും വലിയ ആയുധ വിതരണക്കാരുമായിരുന്ന സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ഇല്ലാതായതോടെ, ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള ആയുധങ്ങളുടെയും സ്പെയർ പാർട്സുകളുടെയും വിതരണം അനിശ്ചിതത്വത്തിലായി. രാത്രിക്ക് രാത്രി പല വിതരണക്കാരുടെയും ഫാക്ടറികൾ പുതിയ സ്വതന്ത്ര റിപ്പബ്ലിക്കുകളിലായി മാറി. ഇതേ സമയത്ത് തന്നെ 1989ന്റെ അവസാനത്തോടെ കാശ്മീർ ഭീകരവാദം ശക്തമാകുകയും ചെയ്തതോടെ പുതിയ സൈനിക ഉപകരണങ്ങൾക്കായി ഇതര സ്രോതസ്സുകൾ തേടാൻ ഇന്ത്യ നിർബന്ധിതയായി. ഈ സാഹചര്യമാണ് ഇസ്രായേലുമായുള്ള പ്രതിരോധ സഹകരണം നാടകീയമായി വികസിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചത്.

അതീവ രഹസ്യം

ഇന്ന് ഈ സൈനിക പങ്കാളിത്തം അതിവേഗം വളരുകയാണെങ്കിലും, ഇത് ഇപ്പോഴും പൊതുജനങ്ങളുടെയും മാധ്യമങ്ങളുടെയും സൂക്ഷ്മപരിശോധനകൾക്ക് അപ്പുറം അതീവ രഹസ്യമായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇരുരാജ്യങ്ങളിലെയും സൈനിക-രഹസ്യാന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും, ഡിആർഡിഓ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയും, സ്വകാര്യ-പൊതുമേഖലാ പ്രതിരോധ കമ്പനികളുടെ പ്രതിനിധികളുടെയും പരസ്പര സന്ദർശനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അതീവ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

ഈ വലിയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, ജനറൽ അമീർ ബരാമിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ഡൽഹി സന്ദർശനം കേവലം ഔപചാരിക നയതന്ത്ര സന്ദർശനം മാത്രമല്ല; മറിച്ച് പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിശബ്ദമായി വളർന്നുവന്ന തന്ത്രപ്രധാന ബന്ധത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ പരിണാമമാണ് കാണിക്കുന്നത്. വരും വർഷങ്ങളിൽ ഈ പ്രതിരോധ കൂട്ടുകെട്ട് കൂടുതൽ ശക്തമായ മേഖലകളിലേക്ക് വ്യാപിക്കുമെന്നതിന്റെ കൃത്യമായ സൂചനയാണ് പുതിയ പ്രതിരോധ റോഡ്‌മാപ്പ് നൽകുന്നത്.